တနင်္လာနေ့ တောလမ်းကလေး

မမြင်ရတဲ့မင်နဲ့ရေးထားတဲ့ ဖြစ်တည်မှုထဲ
ဘဝဟာ ဆူးတွေ တန်းလန်းနဲ့ စိမ်းစို
တံလျှပ်တွေက ယုန်ကလေးတွေဖြစ်တော့
တောင်ခြေကုန်းမြင့်တစ်ခုလုံး ပျော်စရာစီးဆင်း
ချုံပုတ်တွေ ဖြစ်တဲ့အခါ အသက်ရှုသံအမှောင်တွေ
တဖွဲဖွဲ လေးလံပိကျ
ပျားရည်စုပ်ငှက်ကလေးရဲ့ အသံအိုးပေါ်ပူနွေးတဲ့
ကြိုးကိုတုန်ခါရင်း
သရက်ကင်းရနံ့တွေ အော်ခေါ်ချင်သေးလို့။ ။

မောင်ဆေးရိုး
စတိုင်သစ် မဂ္ဂဇင်း
မတ် ၂၀၀၂

ဆူးလေလမ်းတဝိုက်

ရေခဲရေ ခွက်ခေါက်သံ
ကားများ ဟွန်းသံ
ခိုတွေ အလန့်တကြား ထပျံသွားကြပေါ့
ဆယ်စုနှစ်များထဲ
လူနေထူထပ်
တဦးနဲ့တဦး ပျာယာခတ်ကြ
မြို့ပြမိုးတိမ်
ဂုံးကျော်တံတား
စာအုပ်အဟောင်းတန်း ... ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက်
တခါတရံ အားငယ် စိတ်ဓာတ်ကျ ...
တခါတရံ ရဲရင့် ...
ခေတ်ရဲ့ လှေကားထစ်ပေါ်မှာ
အပတ်စဉ်ဂျာနယ်များ
ဆန္ဒပြပွဲများ
ကင်မရာ မီးရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် ...
လူငယ်လေးတယောက်ကတော့
အားလုံး ရ ရင်ရ
မရရင် ဘာမှမယူဘူးဆိုတဲ့ ကဗျာစာသားတွေ
လိုက်ဝေနေလေရဲ့ ။ ။

မောင်ဆေးရိုး

နတ္သမင္တစ္ဦးရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ

အဲဒီစီးဆင္းမႈထဲမွာ
ဂ်ံဳခင္းဟာ ဂ်ံဳခင္းနဲ႔မတူေတာ႔
ရထားဟာ ရထားနဲ႔မတူေတာ႔
အခါမဲ႕ရြာခ်လိုက္တဲ႔ပန္းေတြက ေျမလမ္းေပၚမွာ၀ါလုိ႔
ေကာင္းကင္ကုိ ပလပ္ထုိးၾကည္႔ေတာ႔
တစ္စစီျပန္႔ၾကဲေေနတဲ႔သိုးမ်ား သမ္းေ၀ေနတဲ႔ေျမြတစ္ေကာင္နဲ႔ အမည္မဲ႔ေန႔စြဲတစ္ခု
ေခ်ာင္းစပ္မွာ သဲေတြနဲ႔ ပိက်ေနတာ ၁၈ ရာစုရဲ႕ ဆင္ေျခတုံတရားေပါ႔
ခုျမင္ေနရတဲ႔ ရႈခင္းကေလးကုိ စကားလုံးနဲ႔ေဖာ္ျပလုိ႔ရပါသလား
ဘုရားသခင္က လက္ပတ္နာရီရွာေနတုန္း

ငါ ပ်ံ၀ဲေနခဲ႔တယ္ ။

ေမာင္ေဆးရိုး
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ ။ ဇန္န၀ါရီ ။ ၂၀၀၃

စစ္ပြဲ

တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ႏွစ္ခ်ိဳ႕အမွားအယြင္း၀ိုင္
ခ်ိဳးသားရင္အုံေၾကာ္က ဖဲ႔ျမည္းစရာ
တစ္စက္မက်န္အကုန္ေမာ႔ေသာက္ရင္း
ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ ကန္ေၾကာက္ထြက္သြား
နတ္ဆိုးေတာင္ကုန္းဆီ ။

ေမာင္ေဆးရိုး
ရယ္စရာ ဂ်ဳလိုင္ ၁၉၉၇

ယာေျမ

မိုးရက္ေတြနဲ႔အတူ လြင္႔တက္လာတဲ႔ ယာမီးခိုးေတြေပါ႔
ေပါင္းျမက္ေတြကုိသာ တစ္ေပြ႕ၿပီးတစ္ေပြ႕ ပစ္ထည္႔ေနမိတယ္။
ျပာနဲ႔ေခြ်းစက္ေတြကေတာ႔
ထယ္ေရးေတြေအာက္မွာ ေျမဆီျဖစ္သြားၾက
ဘ၀ရဲ႕တစ္၀က္စာကုိ
မ်ိဳးေစ႔ေတြနဲ႔အတူ ၾကဲပက္လိုက္တဲ႔အခါ
တစ္အိုးတစ္အိမ္ သီးပြင္႔လာမယ္႔ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းဟာ
အသက္ရွဴသံျပင္းျပင္းနဲ႔
ကန္သင္းက်ိဳးခဲ႔ေပါ႔ ။

ေမာင္ေဆးရိုး
ပန္းေ၀သီ ။ ၾသဂုတ္ ။ ၁၉၉၆

အစြဲအလမ္းမ်ား

သဘာ၀ရဲ႕စြန္႔ႀကဲမႈဟာ ေတာင္တန္းေတြရဲ႕မ်က္ႏွာက်က္မွာ အစိုင္အခဲဖြဲ႕
လူထီးနဲ႔လူမ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေသေကာင္ေပါင္းလဲရွာေဖြရင္း ကမၻာဦးဆန္
ငါတို႔အမည္နာမေတြက ငါတို႔အႏုပညာေပၚ ေႏြဦးေပါက္ၾက
ေမွာက္မွားမႈနဲ႔ မစြဲလမ္းပါနဲ႔တဲ့
ငါတို႔ခ်ဳိၿမိန္ရာ ပန္းၿခံရက္ကြက္နဲ႔ ထိုင္ခံုတစ္လံုး အရာအားလံုးခ်ိတ္တြယ္ၿပီးမွ
ခုလိုထပ္တူျဖစ္ဖို႔ ေအာ့အန္ရ
ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြဆြဲႏႈတ္ဖို႔ ေနာက္ထပ္ဒဏ္ရာတစ္ခု စိုက္၀င္ရ
တရားနဲ႔ေျဖရတယ္ အဲဒီတိတ္ဆိတ္မႈဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါမကြဲျပားခင္
တစ္ေနရာရာကေညွာ္နံဟာ မေန႔ကလို အေငြ႕အူေနတဲ့ရင္အံုေပါ့
စပ်စ္သီးထည့္ရင္ အၿပံဳးတစ္ခုျပန္ေပးၿပီး
ရြဲ႕ေစာင္းမႈကိုထည့္ေတာ့ ေဆာင္းရာသီျပန္ေပးတတ္တဲ့ ကံၾကမၼာေရ
နာမ္နဲ႔လုပ္တဲ့ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္အိမ္ကေလးမွာ ညစာအမီ စင္ၾကယ္ဖို႔
စံပယ္ေတြေမႊးသစ္မယ္ ဖုန္းဆိုးရင္တစ္လံုး အၿပိဳင္းအရိုင္းထ
ငါ့ကိုယ္ငါ ထမ္းျပန္ခဲ့တယ္။

ေမာင္ေဆးရိုး
ခ်ယ္ရီ၊ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၀

လူတစ္ကိုယ္စာဂီတ

အခုေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ ကမၻာႀကီးက ျမန္တယ္
ေနမႈစတိုင္လ္ထဲ
သူရဲေကာင္းဆန္တာ နည္းနည္းတစ္၀က္
အဲဒီစိတ္ခုန္မႈနဲ႔ ရိွခဲ့တယ္
စိုက္ခင္းကေလးက
ရွင္သန္မႈအတြက္ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးျဖစ္သလို
ေရဒီယိုတစ္လံုးထဲမွာ
ေနာက္တစ္ေန႔ရဲ႕ ရြက္တိုင္ထိပ္ဖ်ားကို တစ္စြန္းတစ္စျမင္ရမယ္
အႏုပညာကေတာ့
ဘ၀ရဲ႕နက္႐ိႈင္းမႈလက္ေဆာင္ . . .
ၾကည့္ေနဆဲ
လြင့္က်လာတဲ့ ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္အမွားမ်ား
တစ္စစီ
အရွင္လတ္လတ္ႀကိဳးတန္းမွာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထိန္းညိွထားရတဲ့ . . . လူတစ္ေယာက္
အဲသလို . . . ခ်ဳပ္ရိုးေပၚ ခ်ဳပ္ရိုးထပ္ေနတဲ့
ဒဏ္ရာမ်ားအပါအ၀င္
ေရးလက္စေန႔ရက္မ်ားနဲ႕ ခ်ိတ္တြယ္ထားတဲ့ . . . စီးဆင္းမႈ႕

ေမာင္ေဆးရိုး
ဟန္သစ္၊ မတ္၊ ၂၀၀၅

အခန္း

ငါ႕ယာခင္းေပၚက ကမာၻတစ္ခုစီးဆင္းခဲ႕
မေန႕က ငါ႕အသက္ဟာ ဆက္ထုံးေတြမ်ားခဲ႕ၿပီ

ကက္ကိုဘိန္းၿဖစ္ၿဖစ္
ဟဲမင္းေ၀းၿဖစ္ၿဖစ္
အစိမ္းလန္းဆုံးေတာက္ပၿပီး
အစိမ္းလန္းဆုံးထုတ္ခ်င္းေပါက္ခဲ႕ၾကတာ မဟုတ္လား

စနစ္တက်ေၾကြၿပဖုိ႕
ငါက ကမ္းပါးအိုၾကီးဆီ ေရြ႕ေနခ်ိန္
ကမ္းပါးအိုၾကီးကို တေစၦဖဲ႕စားေနရဲ႕

ေလာကဓံထဲမွာ
အသြားႏွစ္ဖက္ဓားေတြ နံၾကား၀င္တာေလာက္ေတာ႕
ပ်င္းစရာ
ငါမဟုတ္တဲ႕ အခန္းမွာ ငါကိုယ္တုိင္ ကၿပေနရင္းနဲ႕ . . . . ။

ေမာင္ေဆးရိုး
စတုိင္သစ္၊ ဇြန္၊ ၂၀၀၄

မႏၱရားမ်ား

ၾကိဳးေတြကို တီးခတ္လိုက္ေတာ႕
စိတ္ေတြက ငါ႕အခန္းထဲ စီးဆင္းသြားၾကတယ္
အႏုပညာဓါတ္ၾကြမွဳ႕ေတြနဲ႕
ေသြးနဲ႕သားနဲ႕ ယာခင္းကေလးကို ဘယ္၀ိုင္ယာနဲ႕ ခ်ိတ္တြယ္မလဲ
အရုပ္ေဟာင္းနဲ႕ မကစားခ်င္ေတာ႕ဘူးတဲ႕
ေသတၱာထဲက ခုန္ထြက္လာတဲ႕ ၾကယ္တာရာေတြက
စံပယ္ၿဖဴၿဖဴမ်ား
မီးအသစ္မ်ား
ငါေကာင္းရင္ ငါ႕ကိုၿပန္ေကာင္းၾကလိမ္႕မယ္၀ါဒ
မရြာပဲညိဳ႕ရုံညိဳ႕ၿပေနတဲ႕ အဲဒီေကာင္မေလး
ညေနခင္းၿပဇာတ္ကို လူေတြ ၿမင္ေယာင္ခဲ႕ၾကသလို
ငါ႕စိတ္ကူးယဥ္မွဳကို ငါ ၿမင္ေနရ
ကိုယ္႕ကိုယ္ကို မေသခ်င္ေသးေအာင္ ပြင္႕ၿပေနရတယ္ ။

ေမာင္ေဆးရိုး
စတုိင္သစ္၊ ဇန္န၀ါရီ ၊ ၂၀၀၂

ဆင္ေျခဖုံး

ဆင္ေျခဖံုးဟာ
ဆင္ေျခဖံုး မဆန္ေတာ့ဘူး ဆိုေပမယ့္
ဆင္ေျခဖံုး ဆန္သေလာက္လည္း ဆန္ေသးတဲ့
ဆင္ေျခဖံုး ေပါ့။

လူေတြ
ႀကံဖတ္လို ညေနခင္းေတြကို
မူးေ၀မႈ႕ထဲ ပစ္ခ်ေနၾက။

တခ်ဳိ႕က
တနဂၤေႏြမပါတဲ့ ရက္သတၱပတ္ေတြကို
ေရတြက္။

တခ်ဳိ႕က
အလည္လြန္ညေနစာေတြကို ေရတြက္လို႔။

ဓာတ္ျပားလိုမိန္းမေတြ
ေမႊးရနံ႕ရိွရာဆီ သူတို႔အာရံုေတြနဲ႔ပစ္ေပါက္
ၾကပ္ခိုးစြဲ ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္လံုး
“မသိမႈ” နဲ႔ “မရိွမႈ” စာလံုးေတြ ျပည့္သိပ္
ေမွာင္ရိပ္ထဲမွာ
ငယ္ရြယ္သူေတြရဲ႕
ေမတၱာတရားနဲ႔ လူဆန္္ခ်င္တဲ့စိတ္ေပါ့။

ကေလးတခ်ဳိ႕ကေတာ့
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းရဲ႕ ဟုိအေ၀း
ခပ္ပါးပါးအလင္းအိမ္ကေလးဆီ ေငးလို႔။

                                                                   ေမာင္ေဆးရိုး(မံုရြာ)
  ကလ်ာ၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၁၉၉၅
                                                                   ၾကယ္မ်ားနဲ႔အတူ ေခတ္ေပၚကဗ်ာစာအုပ္မွ