ပန္းေလွ

ေမာ႔ၾကည္႔ေနဆဲမွာ
တိမ္တစ္စဟာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ႔
နာက်င္ကိုက္ခဲမႈေတြသာ
ရင္မွာက်န္ရစ္
ျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ အိပ္မက္ေတြကုိေတာ႔
ၾကိဳးေလ်ာ႔ဂစ္တာတစ္လက္လို
ျပန္ညိႇဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနမိ
သတိတရား လက္လြတ္စြာေလ။

မ်ားလိုက္တဲ႔မာယာေတြ
ကမာၻေျမက
ဘာလုိ႔မ်ား လက္ခံထားတာပါလိမ္႔
ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔သာသာ စီးေမ်ာေနတဲ႔
ပန္းေလွေတြ
ပန္းတုိင္ကုိ အတူေရာက္ကာ
ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကမွာလုိ႔
ဘာလုိ႔မ်ား မိုက္မဲစြာ
လက္ခံထားခဲ႔မိတာပါလိမ္႔။

ခရီးရဲ႕တစ္ဖက္တစ္ခ်က္
၀ဲဂယက္ေတြ
ကမ္းေျခၿမိဳ႕ေတြ
ၿပီးေတာ႔ တုိက္ခိုက္ခံရမႈေတြ
ဒါေတြကုိ ... ငါ
ဘာလုိ႔ ေမ႔ထားခဲ႔မိတာပါလိမ္႔။

သတိ၀င္လာခ်ိန္မွာ
ပန္းေလွမ်ားစြာ
တခ်ိဳ႕...ကမ္းကပ္ခဲ႔ၾက
တခ်ိဳ႕...နစ္ျမႇပ္ခဲ႔ၾက
တခ်ိဳ႕...အတူစီးေမ်ာဆဲ
မ်က္၀န္းအသိထဲ
မၾကည္လင္စြာ...။

ဟင္႔အင္း...
အဲဒါ
ပန္းေလွေပၚက
မိုးေရစက္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး
ကြ်န္မရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြပါပဲ။

မေနာ္ဟရီ
မေဟသီ။ေမ။၁၉၉၆

တေစၧလြမ္းတဲ႕အိမ္

အေတာင္စုံၿပီလား
အၿမဲစိမ္းဂီတေတြနဲ႔ ငါ့ရဲ႕လြင္ျပင္၀ါကေလးေရ...
အလြမ္းေတြနဲ႔မာေက်ာမတ္ေစာက္ေနတဲ့ကမ္းပါးေပၚမွာ
တပ္မက္သူမဲ့အကၡရာမ်ား လြန္းထုိးပ်ံသန္း
ေျခေထာက္ရဲ႕ဇက္ဝကိးကို ႏိုင္နင္းပါလ်က္နဲ႔
လမ္းမွားခဲ့ၾကရတယ္။
သန္႔သက္ေအာင္ခါခ်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္စက္ေတြ
ခရီးသြားေတာင္တန္းျပာေတြနဲ႔ေရာယွက္
အဆိပ္ခြက္တစ္ခြက္ကေတာ့ ဖိတ္စင္သြားခဲ့ရၿပီ
ညီခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး
ဆူးရစ္သဖူတစ္ခု၊ ကားတုိင္တစ္ခု၊ ပုန္းရည္တစ္ခြက္နဲ႔
ထြက္ေပါက္မဲ့၀ါက်ေတြကသာ
ေဆြးေျမ့ရင့္အိုလို႔ ။
ေနသားက်ခြင့္ေတြကေတာ့ အလိုမတူဘဲ တေဖြးေဖြးရြာက်လာခဲ့ၿပီ
အမိုးအကာမဲ့ ခုိက္ခုိက္တုန္အားတင္းရင္း
နံနက္ခင္းျပတင္းေပါက္ေတြကို တစ္ေပါက္ၿပီးတစ္ေပါက္
အ႐ူးတစ္ေယာက္လို လုိက္ဖြင့္ေနခဲ့မိတယ္
ဘယ္လိုမွေဆာက္တည္လုိ႔မရတဲ့အတူတူေတာ့
ျမက္ခင္းေလးေတြစိမ္းေနပါေစေလ
တစ္ခုပဲ မွတ္ထားေပးပါ
တေစၦေတြလည္း လြမ္းတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ။


မေနာ္ဟရီ

ဇာတ္လိုက္

သူ႔ကိုယ္သူ အစအဆံုးမရိွ ျဖန္႔ခင္းထားပံုက စနစ္တက်နဲ႔ ပရမ္းပတာ ဆန္ေနလြန္း …

သီအိုရီ အေဟာင္းအျမင္းေတြကို ထားခဲ့လိုက္ဖို႔ နည္းနည္းေတာ့ အခ်ိန္တန္ေနၿပီ …

ဖ်တ္ကနဲ ကြဲအက္သြားတဲ့ မွန္ျပင္က ေရစီးကမ္းၿပိဳရာသီဥတု

အားလံုး အကုန္ အတုျဖစ္ေၾကာင္းဆိုတယ္

ဒါဆို ဘာက အစစ္လဲ … ကိုယ္က အစစ္လား …သူကအစစ္လား . . .

အတု ဆိုတာကေရာ ဘာလဲ ….?????

ေမးခြန္းေတြကို ခင္ဗ်ား မၾကားလိုက္ဘူး မဟုတ္လား … ရိွေစေတာ့ …

ခင္ဗ်ားမွာ နားအစစ္ေတြ မရိွတဲ့အေၾကာင္း  ဘယ္သူ႔မွ လိုက္ေျပာျဖစ္မွာမွ မဟုတ္တာ …

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မၾကားႏိုင္တဲ့ေနာက္ …

ဘယ္သူ႔ႏွလံုးသားကိုမွ မထိရွႏိုင္ေတာ့တာ ဆန္းသလား . . .?????

ခါးခါးသက္သက္ အေတြးေတြနဲ႔ အနည္က် ေနထိုင္ရတာ ၾကာလာေတာ့

ကိုယ့္ကို ျဖတ္ျဖတ္႐ိုက္လာတဲ့ လက္၀ါးေတြကိုပဲ

နာရီခ်ိန္္သီးတစ္ခုလို ခ်စ္ျမတ္ရိုက်ဳိးခ်င္လာခဲ့ … … …


ေဟ့လူ… နည္းနည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေနလို႔ မရဘူးလား … ခင္ဗ်ား အသက္ျပင္းျပင္း ႐ွဴလိုက္တိုင္း …

စိတ္ေတြလိႈင္းထ … ပစၥကကို ျပန္ျပန္ေရာက္လာရတာ သိပ္အရသာ မေတြေတာ့ဘူး …

မီးေရာင္ေအာက္က ဇာတ္ညႊန္းအတိုင္း ကရမယ့္ အခန္းစဥ္ … အမွတ္တစ္ဆယ့္သံုး …

မိတ္ကပ္အျမန္ဆံုးလိမ္းမယ္ … ေသနတ္မွန္း သိသာထင္ရွားေစမယ့္

ေသနတ္တစ္လက္ယူမယ္ …

ဆြတ္ပ်ံ႕ တမ္းေမာဖြယ္ရာ လြမ္းသူ႕ႏွင္းဆီျဖဴေလး တစ္ခင္းလည္း လင္းေနပေစ …

သီခ်င္းလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ ထားခဲ့လိုက္ေတာ့

(ပ်င္းစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အက္ေၾကာင္းေတြ ထပ္ေနခဲ့ၿပီ …)

ၿပီးရင္ … လူေတြ ေျပာက်န္ေနခဲ့ရမယ့္ ဇာတ္အနာဆံုး ဇာတ္ညႊန္းတစ္ကြက္

အားလံုးစံုရင္ … နားထင္မွာ ေထာက္ထားတဲ့လက္ကို ျဖဳတ္ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့မယ္ …


ငါကမၻာလံုး ျပန္ဆံုခြင့္မရိွေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္နဲ႔တင္

ထိုက္တန္လြန္းေနခဲ့လိမ့္မယ္ …။

                                                                             မေနာ္ဟရီ