ကိုုယ့္ႏွလံုုးသား ဘယ္အေျခအေန

အရင္ေန႔ေတြလုုိပဲ
လက္လႈပ္ခဲ့၊ ပါးစပ္လႈပ္ခဲ့
ႏွလံုုးလႈပ္ေနတာ လူမေသဖုုိ႔သက္သက္ပဲလား။
တနဂၤေႏြၿပီး တနလာၤ၊ တနလာၤၿပီး အဂၤ ါ
အခ်ိန္မရွိဘူး မအားဘူးေျပာတာ ျပန္စဥ္းစား
ကိုုယ့္အေၾကာင္း ကမၻာအေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစား
လူေတြ အုုပ္စုုဖြဲ႕၊
တိုုင္းျပည္ေတြ ႏိုုင္ငံေတြ ထူေထာင္
ေခတ္ေတြ အဆက္ဆက္ ေရြ႕လ်ားလာခဲ့ပံုု
ထိုု႕ေနာက္ .. ယခုု သင္ပါဝင္လာခဲ့ပံုု ။
တိမ္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ပါဝင္
ၾကယ္ေတြ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္
လမ္းေတြ ရွည္ထြက္လာ
လူေတြ ပ်ားပန္းခတ္မွ် ပါဝင္လႈပ္ရွား
စက္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ၾကားကျဖတ္လာရတာ
ကိုုယ့္ႏွလံုုးသား ဘယ္မွာ က်က်န္ခဲ့ပါလိမ့္။
ငယ္ငယ္တုုန္းက ပံုုျပင္ေတြ နားေထာင္ၿပီး
စြဲလမ္းခဲ့သလိုု
ကမၻာကိုု ကိုုယ္ျပန္စြဲလမ္းဖုုိ႕
လိုုအပ္ေနခဲ့တယ္။
တနဂၤေႏြမွ စေနထိတိုုင္ ။

ထြန္းေဝၿမင့္
၂၀၀၅၊ ဇြန္ ၊ Heart Magazine

အခ်ိန္ကာလတစ္ေလွ်ာက္ လိုအပ္သည္မ်ား

တစ္စကၠန္႔ၿပီးမွ တစ္စကၠန္႔
တစ္ႏွစ္ၿပီးမွ တစ္ႏွစ္
တျဖည္းျဖည္းမွ အသက္ႀကီးလာတာပါ။
ေအးေအးေဆးေဆး သမ္းေဝႏိုင္ခြင့္ရိွတယ္။
ဒီေန႔အထိ ပါးစပ္လႈပ္ႏိုင္ေသးတယ္။
ေျခလက္အဂၤ ါလႈပ္ႏိုင္ေသးတယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိလက္လြတ္
ဘာလို႔ထင္တယ္၊ ညာလို႔ထင္တယ္
ထင္ႏိုင္အားရိွပါေသးတယ္။
ေနထိုင္မေကာင္းတဲ့ရက္ေတြမွာ
စကားမေျပာခ်င္ မလႈပ္ခ်င္
မထိုင္ခ်င္ မထခ်င္
အိပ္ရာထဲ လဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ရက္ေတြမွာ
ဟိုဝါဒ ဒီဝါဒကို ယံုၾကည္ဖို႔ထက္
ေနသာထိုင္သာရိွႏိုင္ဖို႔ ေတာင့္တရ မဟုတ္လား။
ဘဝဟူသည္
တိုသည္လည္းမဟုတ္ ရွည္သည္လည္းမဟုတ္ပါဘဲနွင့္
လူေတြအစြဲႀကီးပံု
အယူဝါဒေတြထဲ ဝင္ေရာက္သြားပံုကို
မွန္ၾကည့္သလို ျပန္ၾကည့္ဖို႔ ဘာေၾကာင့္ေမ့ေလ်ာ့ေနပါလိမ့္။
ငါလည္း တျဖည္းျဖည္းမွ အသက္ႀကီးလာတာပါ။
အခု အသက္ႀကီးေနပါၿပီ။
အျပည့္အဝ သမ္းေဝႏိုင္ခဲ့သလို
အျပည့္အဝ ငိုေႂကြးခဲ့ၿပီးၿပီ။
အျပည့္အဝ ဥာဏ္ပညာဆိုတာ ရိွႏိုင္ပါ့မလား။
အျပည့္အဝ ရယ္ေမာႏိုင္ဖို႔ေတာ့ အေရးႀကီးခဲ့တယ္။ ။

ထြန္းေဝျမင့္

တစ္ကုိယ္တည္း ႏွစ္ျခမ္း

-စာအုပ္ထဲကအတုိင္း ျဖစ္ခဲ့ရရွာတယ္။
တစ္ျခမ္းက စိတ္ကု ဆရာ၀န္၊တစ္ျခမ္းက စိတ္ေရာဂါသည္
အိတ္ေဇာပိုက္ မီးခုိးလုံးမႈတ္ထုတ္သလုိမ်ိဳး အပူတျပင္း
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပုိက္လုိင္းထဲက သက္ျပင္း၀ဲၾသဃေတြမႈတ္ထုတ္
သံေ၀ဂႀကီးမားဟန္ ေလသံ၊မ်က္ႏွာမ်က္ႏွာမႈန္ကုပ္ကုပ္ ပုံဖမ္းၿပီး
အကာၿပဲ႕ၿပဲ႕ အႏွစ္မဲ့လွခ်ည္ရဲ႕ေနာ္…လုိ႔ တုန္ခါတယ္။
ဒီစကားနဲ႔ ရုပ္ရည္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ကာ က်န္တဲ့ တစ္ျခမ္းကုိ
အားတုံ႔အားနာျဖစ္လုိက္ဖုိ႔ ေကာင္းေပရဲ႕
ေန႔တစ္ေန႔ကုိ သမ္းေ၀ၿပီး မလႈပ္တလႈပ္ ႀကိဳဆုိေနတဲ့ေကာင္။

-တစ္ျခမ္းက ခ်မ္းသာၾကြယ္၀၊တစ္ျခမ္းက ဆင္းရဲမြဲေတ
လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ခၽြင္ခၽြင္ျမည္သံကုိ မၾကားရလုိ႔လား
ခေနာ္ခနဲ႔ အရြဲ႕အေစာင္း အဖာအေထးေတြပဲ ရေနလုိ႔လား
ထိမိစမ္းမိကုိင္တြယ္မိသမွ် အရသာ မေတြ႕ေတာ့ဘူးလား
ကၽြန္ေတာ္…ဘ၀ရဲ႕ေသာ့ခ်က္ကုိ မျမင္ရဘဲ ျဖစ္ေနတာပါ။
ေငြစကၠဴေတြ၊စည္သြပ္ဗူးေတြ၊အ၀တ္စေတြ ဖုံးကြယ္ေနလုိ႔
ေသာက္စရာပုလင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊တန္ဖုိးႀကီးေက်ာက္မ်က္ရတနာ
ေမာ္ေတာ္ကားေတြနဲ႔ ေစ်းႀကီးတစ္ခုလုံး ကြယ္ေနလုိ႔
အဓိကေသာ့ခ်က္ကုိ မျမင္ရဘူးလုိ႔ ေျပာဦးမွာလား။
ခက္လွခ်ည္ရဲ႕…ၿပီးစလြယ္ လူအထင္ႀကီးေအာင္
(သုည)ကုိပဲ သမားရုိးက် ဖ်စ္ညွစ္ ဖြင့္ဆုိေနေတာ့တယ္။

-ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူးလူးလြန္႔လြန္႔နဲ႔ ေကြးေကြးေကာက္ေကာက္
ဖန္တီးျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ ပိုးေလာက္လန္း တြန္႔လိမ္ တြန္႔လိမ္ပါ
ဗီဇက ဖန္တီးတာ မခံခ်င္၊ဖန္တီးရွင္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ ျမည္တြန္တယ္။
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မ်ိဳးပြားလာတာ ဘယ္လုိေျဖရွင္းရမလဲ
တစ္ျခမ္းက `ေသေပ်ာ္ပါၿပီ၊ေက်နပ္တယ္´ ေျပာၿပီး
တစ္ျခမ္းက `ဟဲ့ အရူး ဘာအဓိပၸာယ္မွမရွိဘူး´ ထပြက္တယ္။
သူရဲေကာင္းက တစ္ျခမ္း၊သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ အႏုညာတက တစ္ျခမ္း
ငါ့ကုိ လမ္းလယ္ေခါင္မွာ က်ီစားသန္သန္
ဘယ္သူ စမ္းသပ္လုိက္ပါလိမ့္
ေယာင္တိေယာင္ခ်ာ ေၾကာင္စီစီ အိမ္ျပန္ခက္
မ်က္စိ လည္ေနၿပီ။      ။

ထြန္းေ၀ျမင့္
ဟန္သစ္မဂၢဇင္း၊ ဇြန္၊၁၉၉၅

ေခတ္ေပၚအသံ

အျခားေသာ
အေၾကာင္းတရားမ်ားေ၀းလုိ႔
ကိုယ္႔အေၾကာင္း ကိုယ္ေတာင္
မေျပာတတ္ ေျပာတတ္
ဖြင္႔ေျပာေနခဲ႔တယ္။

အိုင္းစတုိင္းလုိ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္
ကမ္းေျခမွာ
ခရုေကာက္လုိ႔ရသေလာက္ပဲ သိသတဲ႔။

ဒါဆို ငါလည္း
ကမ္းနားမွာ
လမ္းမ်ားေနတာ ေသခ်ာသြားၿပီေပါ႔။

ကြ်န္ေတာ္က အ အ ပါ
ခ်စ္ဖုိ႔ . . .
စားဖုိ႔ ေသာက္ဖုိ႔နဲ႔
လူျမင္ေကာင္းေအာင္ ေခြ်းထြက္ဖုိ႔က လြဲလုိ႔
ကြ်န္ေတာ္က အ အ ပါ။

ဟုတ္ၿပီ
ကိုယ္႔ရုပ္ၾကီး ကိုယ္ခ်ဥ္တုိင္း
လမ္းမွာေတြ႕တဲ႔ လူတုိင္းကုိ
ေဟ႔လူ ခင္ဗ်ားပ်က္စီးေနသလား
ဒီလုိ ပဋိသေႏၶရစကား ဆို
ၿပီး . . အရာရာဟာ
အားအားရိွတုိင္း ေပါက္ဖြားေနတာ
ဟုတ္ မဟုတ္
အေျဖကုိ နာခံလိုက္ဖုိ႔ အသင္႔ပါ။

ခုမ်ားေတာ႔ ဘာမဆုိင္ ညာမဆုိင္
လူေတြကုိ
စၾကာ၀ဠာနဲ႔ ကိုင္ေပါက္ခ်င္တဲ႔
ဥာဥ္က ေပၚလာျပန္
အုိင္းစတုိင္းမဟုတ္ ဘာမဟုတ္
ကိုယ္႔ကိုယ္ကုိ
ဆိုဆုံးမလုိ႔မရတာ ၾကာၿပီ
ခရုမေကာက္ခ်င္ဘူး
ပင္လယ္ကုိ လိုခ်င္တာ။

ထြန္းေ၀ျမင္႔
ဟန္သစ္ ။ ၾသဂုတ္ ။ ၁၉၉၁

THE MODERN VOICE

Far from talking about other things,
I open my heart
and stammer
To talk about myself.

Even an old man like Einstein says,
He knows only things
As far as a child sea shells on the shore.

Then I must be getting lost.
But the seashore.

I am a dumb,
I know nothing
Except to love,
To eat and drink,
To perspire undisturbed
in the presence of other people.

Yes, that's right.
Since I am fed up with my looks,
Whoever I meet on the road,
I say, "Have you gone spoiled?"
This is my common greeting.
Then I am ready to accept the answer to
Whether everything is being reproduced
at its own will.

These days,a passion has seized me;
I want to throw the Cosmos at the peope.
I am not Einstein, I am nobody,
But it's been a long time
I have run wild, getting out of control.
It's not the seashells I want,
But the Sea itself.

Tun Wai Myint
Han Thit Magazine,August,1991
Translated By Zaw Tun

နည္းနည္းသိ အမွန္တရား

နည္းနည္းပဲ သိတယ္လို႔ ဆိုကေရးတီးလည္း ေျပာဖူးတယ္။
၂၁-ရာစု ေတြးေခၚပညာရွင္ေတြလည္း ေျပာဖူးတယ္။
သိစရာေတြအားလံုးကို သိုေလွာင္ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာကေတာင္
သိစရာေတြ အမ်ားႀကီး သိုေလွာင္ဖို႔ က်န္ေသးသတဲ့။

နည္းနည္းပဲ သိတယ္ဆိုတာ အမွန္တရားျဖစ္တယ္။
နည္းနည္းပဲ သိတယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈဟာ
ငါ့အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးပဲ။

ငါ့ရုပ္ရည္၊ငါ့စိတ္၊ငါ့ခံစားမႈ၊ငါ့အိပ္မက္
ငါျဖစ္တည္ေနတာ...
ငါ့အေၾကာင္း ငါသိတယ္ဆိုတာ ဘယ္အထိသိႏိုင္မွာလဲ
ငါ့ျပင္ပက အရွိတရားေတြကိုလည္း ငါနည္းနည္းပဲ သိတယ္။
အရာ၀တၳဳတစ္ခု၊ပန္းတစ္ပြင့္၊အသက္ဇီ၀၊စၾက၀ဠာ
အားလံုးဟာ ရိုးမသြားဘူး၊ၿငီးေငြ႕စရာ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။
အားလံုးကို နည္းနည္းပဲသိလို႔ ငါ့ဘ၀ ဆက္တိုက္ရွင္သန္လာခဲ့တယ္။

ထြန္းေ၀ျမင့္
ခ်ယ္ရီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊

မီးရထား ထြက္ခြာခိ်န္

ေဆာင္းည၊ ေကာင္းကင္ျပာ က်ယ္ျပန္႔ ၊ လမင္းျဖာက် ၊
ဟိုးအေဝးဆီက မီးရထား ၊ ဥၾသသံ ပဲ့တင္ ရွည္လ်ား ၊
ကဲြကြာရျခင္းမ်ား ၊ ခဲြခြာရျခင္းမ်ား ၊ ဘယ္သူမွ မလဲြနိုင္ေၾကာင္း
လြမ္းဆြတ္ျခင္းတဝက္၊ သတိတရား တဝက္ ၊ ဥၾသဆဲြ ထြက္ခြာ၊
ဒီ ပတ္ဝန္းက်င္ ေျခာက္ေသြ႔ ကႏၲာရထဲ
ငါ့ဘဝ ေျခာက္ေသြ႔ သစ္ပင္မွာ
ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား မင္းအခ်စ္ ရြက္နုသစ္ေတြ စိမ္းလန္းလာခဲ့ပါလိမ့္
မင္းအခ်စ္ ပန္းသစ္ပြင့္ေဝ ေမႊးရနံ႔ သင္းထံု ေလညင္းထဲ
ေလာကၾကီးက သခၤါရ ၊ ငါ့ကိုျပေနသလို
အခ်စ္က ခ်စ္ျခင္းေမတၲာ၊ ငါ့ကို ေပးလာခဲ့
မီးရထားက ဥၾသသံေပးကာ ခုတ္ေမာင္းဆဲ
ေငြနွင္းမႈန္မႈန္ ေဆာင္းတစ္ည၊ လမင္းရဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ။ ။


ထြန္းေဝျမင့္

စခန္းသာ

ဘာစားမလဲ
ဘာေသာက္မလဲခင္ဗ်ာ
အေအးလား အပူလား   ။

ဟုတ္ကဲ႕ဗ်ာ
ဆဟာရ သဲကႏၱရတစ္ပြဲ
ဝင္ရိုးစြန္း အေအးတစ္ခြက္ေပးပါ ။

ထြန္းေဝျမင့္

အတူတကြ

မိုးခ်ဳပ္သြားတဲ႕ အထိ
ပန္းျခံ ခုံတန္းလ်ားမွာ
ငုတ္တုတ္ ထိုင္ခဲ႕မိတယ္

အေရွ႕အလယ္ပိုင္း စစ္ရယ္
အစာအိမ္ရယ္
ဝိညာဥ္ရယ္
အတူတကြ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနမိတယ္

ထြန္းေဝျမင္႕

ဂြာယာနီကား

ပီကာဆိုေရးတဲ႕ ဂြာယာနီးကား
စပိန္ျမိဳ႕ေလးကို နာဇီေတြ  ဗုံးၾကဲတဲ႕ ပန္းခ်ီကား
ငါ့ မွတ္ဥာဏ္မွာ တစ္သက္တာ စြဲျမဲခဲ႕တယ္

ကေလးမ်ား ၊ လူအိုမ်ား ၊  သန္စြမ္းသူမ်ား ၊  ဒုကၡတိမ်ား
ေက်းငွက္တိရစာၧန္မ်ား ၊ ပန္းျခံမ်ား ၊  ပ်ိဳးခင္းမ်ား
သစ္ပင္မ်ား ၊ စာသင္ခန္းမ်ား ၊  ေစ်းမ်ား
ေဆးရုံမ်ား ၊ ျပတိုက္မ်ား
လူတို႕ခိုလႈံရာ အိမ္ေခါင္မိုးမ်ား အေပၚ
ွဗုံးေတြၾကဲခ်ခဲ႕တဲ႕ ပန္းခ်ီကား
ငါ့ မွတ္ဥာဏ္မွာ တစ္သက္တာ စြဲခဲ႕တယ္

ထြန္းေဝျမင့္
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ ။ ဧျပီ ။ ၂၀၀၇