ေခါင္းစဥ္လဲေခါင္းခ်စရာမရွိေတာ့

ဒီေန႔သတင္းစာဖတ္ျပီးျပီလား
နံရံမျမင္တဲ႔တစ္ေယာက္က
ေနာက္ဆုံးေသြးပုလင္းခြံကိုယူသြားတယ္။
အေရးေပၚလူနာတင္ကားတစ္စင္းက
ေသာ့ေပ်ာက္ေနတယ္။
ဓာတ္မွန္ထဲမွာတံတားတစ္ဝက္ပဲေတြ႔တယ္။
ရုပ္ျမင္သံၾကားက
ျမစ္ေရကေနစက္ရုံမီးခိုးေျပာင္းသြားတယ္။
လက္မွတ္က
ဖ်ာလိပ္ထဲမွာေသာင္တင္ေနတယ္။
သုညက
ခရီးစရိတ္ျပတ္ေနတယ္။
ေဆးရုံအျပင္ဖက္က
ဆန္ျပဳပ္ဆိုင္လဲပိတ္ထားတယ္။
လိပ္ျပာကအခန္းထဲမွာေမ်ာေနတယ္။
မနက္ျဖန္
မိုးေလဝသသတင္းနားေထာင္ျပီးျပီလား
ျပန္ခ်င္တာ
ဟိုဖက္ကမ္းေရာက္ေနတဲ႔အရိပ္ကလဲ
ၾကိဳးျပတ္ေနတယ္ ။

ထက္တည္ျမင့္

ေခတၱေန႔လည္ခင္းမွ ....

အျဖစ္ အပ်က္က
တစ္မိနစ္တုိင္း ၿငိမ္သက္ေနတဲ႔
အနက္ေရာင္လက္ပတ္ေလးတစ္ခုပါပဲဆိုေတာ႔ ...

ငါ႔ကိုယ္ငါ ေသြဖည္တယ္
ေဒသခံေတြလို ေရြ႕လာတယ္
ေသြးထြက္ေအာင္မွန္တဲ႔စကားေတြ ပြင္႔လာတယ္
စားပြဲေအာက္က စားက်က္အတုကုိ ပေပ်ာက္ေစခ်င္တယ္

အဓိပၸာယ္က
တရားကုိေတာေမွာက္မခံခ်င္တဲ႔ နံရံတစ္ဖက္
ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီလႊင္႔ေနတဲ႔ခရီးမွာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ
လမ္းကုိမ်က္ေမွာက္ေရးရာအသံနဲ႔ ဖြင္႔ထားပါတယ္....။

ထက္တည္ျမင္႔

သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႔ေပးစာ

ေဟာဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ပိုးက်သြားမွာမဟုတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕သတိရျခင္းေတြ....။
ျပတင္းေပါက္ကိုဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ေပးစာထဲက ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြ ပ်ံထြက္လာၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္႔ဂစ္တာအိုေလးလဲအသိပါ။ အေမ႔ရဲ႕ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သံမွာ ၾကာျဖဴပန္းမ်ားပြင္႔ေနပါၿပီ။

၁။ ညတစ္ည...ကၽြန္ေတာ္ ေျခတံရွည္အိမ္ကေလးမွာ ဖီးလစ္ေရဒီယိုႀကီးနဲ႔ အိပ္ခြင္႔ရခဲ႔ပံုကို
ပဲ႔တင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကတၱား...၊ကံ...၊ႀကိယာ... တစ္ခန္းတည္းဆံုၾကပါတယ္။
ကမၻာသံုး သေကၤတေတြ အရည္မခန္းႏုိင္တာကိုပင္ ပ်ားဖြပ္ခဲ႔တာ။ ငွက္သိုက္ရွာခဲ႔တာ။
အီေကြးရွင္း ထုတ္ေဖာ္ခဲ႔တာ။ ပုလဲငုပ္ခဲ႔တာ။ လကမၻာေပၚ ေမ်ာက္ႏွစ္ေကာင္လႊတ္ခဲ႔တာ။
ရာဇ၀င္လိုေအာက္ေမ႔ခဲ႔တာ။ နားလည္ေပါင္းသင္း ဆက္သြယ္ခဲ႔ေသာ အေဖာ္မြန္မ်ား။
ေၾသာ္...ၾကာခဲ႔ၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမည္တမ္းလိုက္ရင္...ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းထိပ္ ကင္းတဲက
နာရီအခ်က္ေပးတဲ႔သံေခ်ာင္းေခါက္သံႀကီးဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားပါလိမ္႔မယ္။

၂။ ညေနခင္းတုန္းကေပါ႔ေလ...ပုဇြန္ဆီေရာင္တိမ္တိုက္ေတြရဲ႕ေအာက္မွာ ငွက္ကေလး
မ်က္ေစ့လည္ေနမွာကို စိုးရိမ္မိခဲ႔တယ္...ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ဘာအေရးလဲ။ ၿမိဳ႔ကေတာ႔
ဦးေခါင္းထဲ ေလွကားထစ္စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ၿမိဳ႕ပါ။ နီကိုတင္းဓာတ္ေလွ်ာ႔ထားတဲ႔ စီးကရက္
တစ္ဗူးလုိၿမိဳ႕ပါ။  အိမ္မက္ေတြကို  အီေကြတာနဲ႔ ဧည္႔ခံတဲ့ ျမိဳ႕ပါ။ ရာသီဥတု ၃ မ်ိဳးနဲ႔
မ်က္လွည္႔ျပ ခံရတဲ့ ျမိဳ႕ပါ။ သူ႔ေျမပံု အညႊန္းထဲက အျပန္လမ္း အေၾကာင္းကိုပေဟဠိ
၀ွက္ထားတဲ႔ ၿမိဳ႕ပါ။  ယြန္းအစ္ဘူးေလးကို ကၽြန္ေတာ္  ဖြင္႔ၾကည္႔ လိုက္ေတာ႔လည္း
ေအာက္တိုဘာက ေဒသႏၱရၾကယ္ေလးတစ္ပြင္႔ကိုနမ္းရႈိက္ေနတာျမင္လိုက္ရပါတယ္။

၃။ ယခုေျပာရရင္... ေသြးေၾကာမွ်င္နဲ႔ေလးတင္...။ ကၽြန္ေတာ္႔ဗဟိုအမွတ္စက္ကို
ကၽြန္ေတာ္ဦးစိုက္...။ ေတြ႔လုိက္ပါၿပီ။ လူမုန္းခံရမွာကို ေၾကာက္ၿပီး လူခ်စ္ေအာင္
မေနတတ္ခဲ႔တာအမိန္႔ရအေပါင္ဆိုင္နဲ႔ကြာပါတယ္။ ခြင္႔လႊတ္ပါ။ မာနမ်ားႏွင္႔ ဒီေရ
တက္ေသာအခါ အပူခ်ိန္တိုင္းကရိယာမ်ား ကၽြမ္းသြား၏။ စေနေန႔က မွန္ၾကည္႔
ေသာအခါပဥၥမျမစ္က်ဥ္းေပၚလာ၏။

၄။ ခလုတ္ႏွိပ္ၾကည္႔ၾကဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ သူ႔လက္ၫွိဳးလဲ အလြမ္းကို ခူးဆြတ္ဖို႔
ၫႊန္လိမ္႔မယ္။ ဘူတာရံုမွာ သေဘၤာႀကီးေတြဆိုက္လိမ္႔မယ္ ဆိုတဲ႔သီခ်င္းသံ လဲ
တစ္ပိုင္းတစ္စ ၀င္လာလိမ္႔မယ္။ ႏိုင္ငံတကာတံဆိပ္ေခါင္းေတြ စုထားသူေလးနဲ႔
ေတြ႔လိမ္႔မယ္။ ေနာက္ဆံုးဘတ္စ္ကားက ရန္ပံုေငြ ေလေသနတ္ပစ္ၿပိဳင္ပြဲရွိရာကို
မေရာက္တဲ႔အေၾကာင္း ပ်ံက်မိုးနဲ႔ ေျပာလိမ္႔မယ္။ သူလဲ ပံုဆြဲခဲတံမ်ား လက္ေဆာင္
ရလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ကၽြန္ေတာ႔္လိပ္ျပာေလးအတြက္ ေရွ႕ေနငွားစရာ
မလိုတာပါပဲ။

၅။ အသံမ်ား...အရိပ္မ်ား...အေရာင္မ်ား...ရနံ႔မ်ား။ေမ႔မရျခင္းကို အမည္မေဖာ္လိုတဲ႔
သက္တန္႔နဲ႔က်င္းပ...တံပိုးခရာေမြးေန႔ကို သင္တို႔ရင္ထဲကလမ္းေပၚကၽြန္ေတာ္ေခၚခဲ႔ပါၿပီ...။

ထက္တည္ျမင့္                                                                                                              
၁၂၊၁၀၊၉၄  မွ  ၂၁၊၁၀၊၉၄  

(ကဗ်ာဆရာရဲ႕ FB စာမ်က္ႏွာမွ)                                                                

ေပးစာ

ဒီေန ့နဲ႕
လိပ္စာကိုေတာင္ပံတပ္ခဲ႕ၿခင္းမွာ မီးစိမ္းတယ္

လမ္းမ်ား
သူငယ္ခ်င္းမ်ား
ငါတို႔ရဲ႕
ကိုယ္က်ိဳးနည္းခဲ႔တဲ႔ သုညမ်ား

အိမ္မွာ
အေမကအေဖ႔ကိုထမင္းစားေကာင္းလားလို႔ေမးတယ္
အေဖကခ်ဥ္ရည္ဟင္းကေခၚသြားတယ္လို႔ေျပာတယ္

အေျခအေနဘယ္လိုလဲ
ေရစိုေနတဲ႔
သစ္သားမီးျခစ္ဆံတစ္ေခ်ာင္းလိုအျဖစ္မွကင္းေ၀းေစခ်င္တာ
သတိရပါတယ္


ထက္တည္ျမင့္