ငါရယ္ ငါ့မိန္းမရယ္ ငါ့သမီးရယ္

ငါ့ဘ၀
င့ါျပဇာတ္မွာ
လက္ခုပ္တီးတုိင္းလွည့္ၾကည့္မိခဲ့တဲ့ေန႕ရက္မ်ား
ငါအားထက္ ရယ္(ရီ)အားသန္
ငါအဖန္ဖန္
သူအဖန္ဖန္
ဘာပါလိမ့္

စၾက၀ဠာတဆုံးကိုေမွ်ာ္ၾကည့္သလုိ
ေက်ာင္းသြားမယ့္သမီးရဲ႕ ပ်က္ေနတဲ့ထီးကို ျပင္ေပးလိုက္တယ္
ျပတ္ေနတဲ့ဖိနပ္ကို ဆက္ေပးလိုက္တယ္
က်ေနတဲ့စိတ္ကို ျမွင့္ေပးလုိက္တယ္
ငိုမေယာင္မ်က္ႏွာေလးကို ရယ္(ရီ)ေအာင္လုပ္ေပးလုိက္တယ္
သူမဟာ စာရြက္အလြတ္လို ရုိးစင္းတယ္
ေလာကႀကီးက သပြတ္အူလုိ ရႈပ္ေထြးတယ္
“ခဏေနဦး သမီး
လမ္းမေပၚမွာ မုိးသက္ေလျပင္းက်ေနတယ္
(ဒါမွမဟုတ္)
ေနာက္တစ္ေနရာမွာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္”

မိန္းမရယ္
ေခတ္ေပၚ၀ဲဂယက္ထဲမွာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ အံ့ၾသစရာမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူးကြာ
မရွိမျဖစ္လို႕
မထင္ေလနဲ႔
ဘယ္သူမွ ဒီဘ၀ႀကီးမွာ အရမ္းမလိုအပ္ဘူး

အရသာရွိတဲ့အဆိပ္ကို
နည္းနည္းခ်င္းစားလာခဲ့တာပဲ
ငိုစရာမ်က္ရည္မလိုေတာ့ပါဘူး။ ။

၀င္းေမာင္

ငါ့လြယ္အိတ္

လူ႕ဘ၀ရဲ႕
တစ္ခုတည္းေသာျဖစ္တည္မႈမွာ
ေမးစရာရိွတဲ႔ ျပႆနာတစ္ခုကေတာ႔
ဘ၀မွာ
ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရိွသလဲဆိုတာပါပဲ

မင္းဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရိွတယ္ဆိုတာကုိ သိရတဲ႔အခါ
မင္းရဲ႕ ေသေန႔ ဘယ္ေတာ႔လဲကုိပါ သိေနရသလိုပါပဲ

ငါကေတာ႔
ေဒၚလာသန္း(၂၀)ဖိုးေလာက္
တန္ဖိုးရိွမယ္ထင္ပါတယ္

အဲဒီအတြက္
ငါလည္း
ေနာက္ဆုံးက်န္တဲ႔ ေဒၚလာတျပားအထိ
ငါ႔ဘ၀ကုိ ငါျပန္ရဖုိ႔အတြက္ ေျဖရွင္းေနပါတယ္

မင္းမယုုံပါနဲ႔
ငါလည္း မယုံပါဘူး

ၾကည္႔စမ္းပါ႔
လြယ္အိတ္ထဲမွာ
ေရးလက္စကဗ်ာေတြရယ္
စိပ္ပုတီးရယ္
ဓားရယ္ အဲဒါေတြပါတယ္

သူတုိ႔က်မ္းရဲ႕ အဆိုအရေတာ႕ အမွန္တရားမွာ ျခြင္းခ်က္ရိွသတဲ႔
မင္း ဘယ္လုိသေဘာရသလဲ ။

၀င္းေမာင္
ႏွင္းဆီျဖဴ ၊ စက္တင္ဘာ ၊ ၂၀၁၄